By faith
Abraham obeyed when he was called to set out for a place that he was to receive
as an inheritance; and he set out, not knowing where he was going. By
faith he stayed for a time in the land he had been promised, as in a foreign
land, living in tents, as did Isaac and Jacob, who were heirs with him of the
same promise. For he looked forward to the city that has foundations,
whose architect and builder is God. Heb 11:8-10
This short paragraph describes Abraham’s life.
It also describes the life of every believer. Trust in God, living in the
world, recognizing that this life is temporary, recipients of God’s grace, and
the assurance of eternal life.
All of Abraham’s descendents
… died in
faith without having received the promises, but from a distance they saw and
greeted them. They confessed that they were strangers and foreigners on the
earth, for people who speak in this way make it clear that they are
seeking a homeland. If they had been thinking of the land that they had
left behind, they would have had opportunity to return. But as it is, they
desire a better country, that is, a heavenly one. Therefore God is not ashamed
to be called their God; indeed, he has prepared a city for them. Heb 11:13-16
This too is the conviction of every believer – and we won’t
be disappointed.
亚伯拉罕因着信,在蒙召的时候就顺服,出去往将要承受为产业的地方;他就出去了,却不知道自己要往哪里去。因着信,他寄居在所应许之地,好像在异地一样,与同承受这应许的以撒和雅各一同住在帐棚里。因为他等候那座有根基的城,就是神所设计、所建造的。——希伯来书 11:8–10
这段简短的话概述了亚伯拉罕的一生,也描述了每一位信徒的人生:信靠神,生活在世上,认识到今生只是暂时的,领受神的恩典,并确信永恒的生命。
亚伯拉罕所有的后裔:
“这些人都是存着信心死的,还没有得着所应许的,却从远处看见,并且欢迎它们。他们承认自己在世上是客旅,是寄居的。说这样话的人,表明自己是在寻求一个家乡。若是他们一直想着所离开的那个地方,还有可以回去的机会;但他们所羡慕的是一个更美的家乡,就是在天上的。所以,神称为他们的神,并不以为耻,因为他已经为他们预备了一座城。”——希伯来书 11:13–16
这也是每一位信徒坚定的信念——而且我们绝不会失望。
विश्वास के द्वारा इब्राहीम ने आज्ञा मानी जब उसे उस स्थान के लिए निकलने को बुलाया गया जिसे वह विरासत के रूप में प्राप्त करने वाला था। वह निकल पड़ा, यद्यपि वह नहीं जानता था कि वह कहाँ जा रहा है। विश्वास के द्वारा वह प्रतिज्ञा किए हुए देश में कुछ समय तक ऐसे रहा मानो वह परदेश हो, और इसहाक तथा याकूब के साथ तंबुओं में रहा, जो उसी प्रतिज्ञा के उसके साथ सहभागी उत्तराधिकारी थे। क्योंकि वह उस नगर की बाट जोह रहा था जिसकी नींव स्थिर है, जिसका रचयिता और निर्माता परमेश्वर है। — इब्रानियों 11:8–10
यह छोटा-सा अनुच्छेद इब्राहीम के जीवन का वर्णन करता है। यह प्रत्येक विश्वासी के जीवन का भी वर्णन करता है—परमेश्वर पर भरोसा करना, संसार में जीवन बिताना, यह पहचानना कि यह जीवन अस्थायी है, परमेश्वर के अनुग्रह को प्राप्त करना, और अनन्त जीवन का निश्चय रखना।
इब्राहीम की सभी सन्तानें:
“ये सब विश्वास में ही मर गए। उन्होंने प्रतिज्ञाएँ प्राप्त नहीं कीं, परन्तु उन्हें दूर से देखकर उनका स्वागत किया। उन्होंने स्वीकार किया कि वे पृथ्वी पर परदेशी और यात्री हैं। जो लोग ऐसी बातें कहते हैं, वे स्पष्ट करते हैं कि वे एक मातृभूमि की खोज में हैं। यदि वे उसी देश के विषय में सोचते रहते जिसे वे छोड़ आए थे, तो उनके पास लौटने का अवसर था। परन्तु वे एक बेहतर देश की लालसा रखते थे, अर्थात् स्वर्गीय देश की। इसलिए परमेश्वर उनका परमेश्वर कहलाने में लज्जित नहीं होता, क्योंकि उसने उनके लिए एक नगर तैयार किया है।” — इब्रानियों 11:13–16
यही प्रत्येक विश्वासी का दृढ़ विश्वास है—और हम निराश नहीं होंगे।
بالإيمان أطاع إبراهيم عندما دُعي أن يخرج إلى المكان الذي كان مزمعًا أن يناله ميراثًا، فخرج وهو لا يعلم إلى أين يذهب. وبالإيمان أقام مدةً في أرض الموعد كأنها أرض غريبة، ساكنًا في خيام مع إسحاق ويعقوب، الوارثين معه الوعد نفسه. لأنه كان ينتظر المدينة التي لها الأساسات، والتي مهندسها وبانيها هو الله. — العبرانيين 11:8–10
تصف هذه الفقرة القصيرة حياة إبراهيم، كما تصف حياة كل مؤمن: الثقة بالله، والعيش في هذا العالم مع إدراك أن هذه الحياة مؤقتة، ونيل نعمة الله، واليقين بالحياة الأبدية.
جميع نسل إبراهيم:
"هؤلاء جميعًا ماتوا في الإيمان دون أن ينالوا المواعيد، لكنهم رأوها من بعيد ورحبوا بها، واعترفوا بأنهم غرباء ونزلاء على الأرض. فالذين يقولون مثل هذا يعلنون أنهم يطلبون وطنًا. ولو كانوا يفكرون في الوطن الذي خرجوا منه، لكانت لهم فرصة للرجوع إليه. لكنهم كانوا يشتاقون إلى وطن أفضل، أي سماوي. لذلك لا يستحي الله أن يُدعى إلههم، لأنه قد أعد لهم مدينة." — العبرانيين 11:13–16
وهذا أيضًا هو يقين كل مؤمن، ولن نخيب الرجاء.
Russian (Русский)
Верой Авраам повиновался, когда был призван идти в место, которое должен был получить в наследие; и он отправился, не зная, куда идет. Верой он жил некоторое время в обещанной земле, как в чужой стране, обитая в шатрах вместе с Исааком и Иаковом, которые были вместе с ним наследниками того же обещания. Ибо он ожидал города, имеющего основания, архитектор и строитель которого — Бог. — Евреям 11:8–10
Этот короткий отрывок описывает жизнь Авраама. Он также описывает жизнь каждого верующего: доверие Богу, жизнь в этом мире, осознание того, что нынешняя жизнь временна, принятие Божьей благодати и уверенность в вечной жизни.
Все потомки Авраама:
«Все они умерли в вере, не получив обещанного, но издали увидели его и приветствовали. Они исповедовали, что являются странниками и пришельцами на земле. Говорящие так показывают, что ищут отечество. Если бы они помнили ту страну, из которой вышли, то имели бы возможность возвратиться. Но они стремились к лучшей стране, то есть к небесной. Поэтому Бог не стыдится называться их Богом, ибо Он приготовил для них город.» — Евреям 11:13–16
Таково и убеждение каждого верующего — и мы не будем разочарованы.
Por la fe Abraham obedeció cuando fue llamado para salir hacia un lugar que iba a recibir como herencia; y salió sin saber adónde iba. Por la fe habitó por un tiempo en la tierra prometida como en tierra ajena, viviendo en tiendas con Isaac y Jacob, coherederos de la misma promesa. Porque esperaba la ciudad que tiene fundamentos, cuyo arquitecto y constructor es Dios. — Hebreos 11:8–10
Este breve pasaje describe la vida de Abraham. También describe la vida de todo creyente: confiar en Dios, vivir en el mundo reconociendo que esta vida es temporal, recibir la gracia de Dios y tener la certeza de la vida eterna.
Todos los descendientes de Abraham:
«Todos ellos murieron en la fe sin haber recibido las promesas; pero las vieron de lejos y las saludaron. Confesaron que eran extranjeros y peregrinos sobre la tierra. Quienes hablan así dejan claro que buscan una patria. Si hubieran estado pensando en la tierra que habían dejado, habrían tenido oportunidad de regresar. Pero anhelaban una patria mejor, es decir, la celestial. Por eso Dios no se avergüenza de ser llamado su Dios, porque les ha preparado una ciudad.» — Hebreos 11:13–16
Esta también es la convicción de todo creyente, y no seremos defraudados.
信仰によって、アブラハムは召しを受けたとき、相続財産として受け継ぐことになる地へ出て行くよう命じられ、それに従いました。彼はどこへ行くのかを知らないまま出発しました。信仰によって、彼は約束の地に、まるで外国にいるようにしばらく滞在し、同じ約束を共に受け継ぐイサクとヤコブとともに天幕に住みました。彼は、堅固な基礎を持つ都、すなわち神が設計し建てられた都を待ち望んでいたからです。— ヘブル人への手紙 11:8–10
この短い段落はアブラハムの生涯を描いています。そして同時に、すべての信じる者の人生をも描いています。神を信頼し、この世に生き、この人生が一時的なものであることを認め、神の恵みを受け、永遠の命を確信して生きることです。
アブラハムのすべての子孫は、
「彼らは皆、約束を受けることなく信仰のうちに死にました。しかし、それを遠くから見て歓迎し、自分たちが地上では旅人であり寄留者であることを告白しました。このように語る人々は、自分たちが故郷を求めていることを明らかにしています。もし彼らが出て来た国のことを思い続けていたなら、帰る機会はあったでしょう。しかし彼らが慕い求めていたのは、さらに優れた故郷、すなわち天の故郷でした。それゆえ神は、彼らの神と呼ばれることを恥とはされません。神は彼らのために一つの都を備えておられるからです。」— ヘブル人への手紙 11:13–16
これもまた、すべての信じる者の確信です。そして、私たちは決して失望することはありません
Sa pamamagitan ng pananampalataya, sumunod si Abraham nang siya ay tawagin upang pumunta sa lugar na tatanggapin niya bilang mana. Umalis siya kahit hindi niya alam kung saan siya pupunta. Sa pamamagitan ng pananampalataya, namalagi siya sa lupang ipinangako na parang isang dayuhan, naninirahan sa mga tolda kasama nina Isaac at Jacob, na kapwa niya tagapagmana ng parehong pangako. Sapagkat inaasahan niya ang lungsod na may matibay na pundasyon, na ang nagplano at nagtayo ay ang Diyos. — Hebreo 11:8–10
Inilalarawan ng maikling talatang ito ang buhay ni Abraham. Inilalarawan din nito ang buhay ng bawat mananampalataya: ang magtiwala sa Diyos, mamuhay sa mundong ito habang kinikilalang pansamantala lamang ang buhay na ito, tumanggap ng biyaya ng Diyos, at magkaroon ng katiyakan sa buhay na walang hanggan.
Lahat ng mga inapo ni Abraham:
“Silang lahat ay namatay na may pananampalataya nang hindi pa natatanggap ang mga ipinangako, ngunit nakita nila ang mga iyon mula sa malayo at malugod na tinanggap. Ipinahayag nilang sila ay mga dayuhan at mga manlalakbay sa lupa. Ang mga nagsasalita nang ganito ay nagpapakita na sila ay naghahanap ng isang sariling bayan. Kung iniisip pa nila ang bayang kanilang iniwan, nagkaroon sana sila ng pagkakataong bumalik. Ngunit ang kanilang hinahangad ay isang higit na mabuting bayan, samakatuwid ay isang makalangit na bayan. Kaya't hindi ikinahihiya ng Diyos na tawaging kanilang Diyos, sapagkat naghanda na siya ng isang lungsod para sa kanila.” — Hebreo 11:13–16
Ito rin ang matibay na paniniwala ng bawat mananampalataya—at hindi tayo mabibigo.
No comments:
Post a Comment