Jesus sitting near Jacob’s well asked a Samaritan woman for a drink. The woman asked why he a Jew would ask her for a drink. Jesus said if she knew who he was she’d have asked him for living water. Eventually the woman recognized Jesus as a prophet; she said this mountain is the traditional place of worship for Samaritans but Jews say that Jerusalem is place of worship. Jesus said, soon you will worship the Father neither on this mountain nor in Jerusalem. “…true worshippers will worship the Father in spirit and truth … God is spirit, and those who worship him must worship in spirit and truth.”
This is an
example of both the mundane and spiritual patterns into which we all fit. We
focus on everyday necessities or spiritual service. A mountain of tradition, a
center of regulation or a relationship with God.
God spoke
through Jeremiah, “…my people have committed two evils: they have forsaken me,
the fountain of living water, and dug out cisterns for themselves, cracked
cisterns that can hold no water.” That’s not just ancient Israel it’s everyone.
God made a new covenant saying that he would forgive and forget our sins that we
would be his people and he would be our God. We reject his way and substitute counterfeit
systems which fail miserably. “Jesus came to what was his own, and his
own people did not accept him. But to all who received him, who trusted in
his name, he gave power to become children of God…”
耶稣坐在雅各井旁,向一个撒玛利亚妇人要水喝。妇人问他,为什么他一个犹太人会向她要水喝。耶稣说,如果她知道他是谁,她就会向他求活水。后来,妇人认出耶稣是一位先知。她说,这座山是撒玛利亚人传统敬拜的地方,但犹太人却说耶路撒冷才是敬拜的地方。耶稣说,不久以后,你们敬拜父,既不在这座山上,也不在耶路撒冷。“……真正敬拜的人要用心灵和真理敬拜父……神是灵,所以敬拜他的,必须用心灵和真理敬拜他。”
这是一个例子,说明我们每个人都很容易落入世俗和属灵的固定模式之中。我们把注意力放在日常生活的需要,或宗教上的事奉;一座代表传统的山,一个代表规条的中心,或是与神的关系。
神藉着耶利米说:“……我的百姓做了两件恶事:他们离弃了我这活水的泉源,为自己凿出池子,是破裂不能存水的池子。”这不只是古代以色列的问题,也是每个人的问题。
神立了新约,说他要赦免并不再记念我们的罪;我们要作他的子民,他要作我们的神。可是我们拒绝他的道路,用虚假的制度来代替,而这些制度最终彻底失败。
“耶稣来到自己的地方,自己的人却不接受他。但凡接受他的,就是信靠他名的人,他就赐他们权柄,成为神的儿女……”
यीशु याकूब के कुएँ के पास बैठे थे और उन्होंने एक सामरी स्त्री से पानी माँगा। उस स्त्री ने पूछा कि वह एक यहूदी होकर उससे पानी क्यों माँग रहे हैं। यीशु ने कहा कि यदि वह जानती कि वह कौन हैं, तो वह उनसे जीवन का जल माँगती। अंततः उस स्त्री ने पहचान लिया कि यीशु एक भविष्यद्वक्ता हैं। उसने कहा कि यह पहाड़ सामरियों के लिए आराधना का पारंपरिक स्थान है, लेकिन यहूदी कहते हैं कि यरूशलेम ही आराधना का स्थान है। यीशु ने कहा कि वह समय शीघ्र आ रहा है जब तुम पिता की आराधना न इस पहाड़ पर करोगे, न यरूशलेम में। “…सच्चे आराधक पिता की आराधना आत्मा और सत्य में करेंगे… परमेश्वर आत्मा है, और जो उसकी आराधना करते हैं, उन्हें आत्मा और सत्य में आराधना करनी चाहिए।”
यह उन सांसारिक और आत्मिक ढाँचों का एक उदाहरण है जिनमें हम सभी अपने आपको ढाल लेते हैं। हमारा ध्यान रोज़मर्रा की आवश्यकताओं या धार्मिक सेवा पर केंद्रित हो जाता है—परंपरा का एक पहाड़, नियमों का एक केंद्र, या परमेश्वर के साथ एक संबंध।
परमेश्वर ने यिर्मयाह के द्वारा कहा, “…मेरे लोगों ने दो बुराइयाँ की हैं: उन्होंने मुझ जीवित जल के सोते को छोड़ दिया, और अपने लिए हौद खोदे हैं—ऐसे टूटे हुए हौद जिनमें पानी ठहर नहीं सकता।” यह केवल प्राचीन इस्राएल की बात नहीं है; यह हम सभी की बात है।
परमेश्वर ने एक नई वाचा बाँधी और कहा कि वह हमारे पापों को क्षमा करेगा और उन्हें फिर स्मरण नहीं करेगा; हम उसके लोग होंगे और वह हमारा परमेश्वर होगा। हम उसके मार्ग को अस्वीकार करके उसकी जगह नकली व्यवस्थाएँ बना लेते हैं, और वे बुरी तरह असफल होती हैं।
“यीशु अपने लोगों के पास आया, पर उसके अपने लोगों ने उसे स्वीकार नहीं किया। परन्तु जितनों ने उसे ग्रहण किया, जिन्होंने उसके नाम पर भरोसा किया, उसने उन्हें परमेश्वर की संतान बनने का अधिकार दिया…”
المرأة لماذا يطلب منها، وهو يهودي، أن تعطيه ماءً. فقال يسوع إنه لو كانت تعرف من هو، لطلبت منه ماء الحياة. وفي النهاية أدركت المرأة أن يسوع نبي. وقالت إن هذا الجبل هو المكان التقليدي الذي يعبد فيه السامريون، أما اليهود فيقولون إن أورشليم هي مكان العبادة. فقال يسوع إن الوقت سيأتي قريبًا حين تعبدون الآب لا في هذا الجبل ولا في أورشليم. «…العابدون الحقيقيون سيعبدون الآب بالروح والحق… الله روح، والذين يعبدونه يجب أن يعبدوه بالروح والحق.»
هذا مثال على الأنماط الدنيوية والروحية التي نقع فيها جميعًا. فنحن نركز على ضروريات الحياة اليومية أو على الخدمة الدينية: جبل من التقاليد، أو مركز من الأنظمة والقواعد، أو علاقة مع الله.
تكلم الله على لسان إرميا قائلاً: «…شعبي ارتكب شرّين: تركوني أنا ينبوع الماء الحي، وحفروا لأنفسهم آبارًا، آبارًا مشققة لا تستطيع أن تحفظ ماءً.» وهذا لا ينطبق على إسرائيل القديمة وحدها، بل علينا جميعًا.
أقام الله عهدًا جديدًا، وقال إنه سيغفر خطايانا ولن يعود يذكرها، وإننا سنكون شعبه وهو سيكون إلهنا. لكننا نرفض طريقه ونستبدله بأنظمة زائفة، وهي أنظمة تفشل فشلاً ذريعًا.
«جاء يسوع إلى خاصته، وخاصته لم تقبله. أما كل الذين قبلوه، الذين وثقوا باسمه، فأعطاهم سلطانًا أن يصيروا أولاد الله…»
イエスはヤコブの井戸のそばに座り、サマリア人の女性に水を飲ませてほしいと頼みました。その女性は、ユダヤ人であるイエスが、なぜ自分に水を求めるのかと尋ねました。イエスは、もし彼女が自分が誰であるかを知っていたなら、彼女のほうから生ける水を求めただろうと言いました。やがてその女性は、イエスが預言者であることに気づきました。彼女は、この山はサマリア人が伝統的に礼拝してきた場所ですが、ユダヤ人はエルサレムこそ礼拝する場所だと言っています、と話しました。イエスは、間もなくあなたがたが父を礼拝するのは、この山でもエルサレムでもない時が来る、と言いました。「……真の礼拝者たちは、霊と真理をもって父を礼拝する……神は霊であり、神を礼拝する者は、霊と真理をもって礼拝しなければならない。」
これは、私たちすべてが陥りやすい、日常的なものと霊的なものの両方の型を示す一つの例です。私たちは日々の必要に目を向けたり、宗教的な奉仕に目を向けたりします。伝統という山、規則という中心、あるいは神との関係です。
神はエレミヤを通してこう語りました。「……わたしの民は二つの悪を行った。生ける水の泉であるわたしを捨て、自分たちのために水ためを掘った。しかし、それは水を保つことのできない、ひび割れた水ためである。」これは古代イスラエルだけの問題ではありません。私たちすべてに当てはまります。
神は新しい契約を結び、私たちの罪を赦し、もはやそれを覚えないと言われました。私たちは神の民となり、神は私たちの神となるのです。しかし私たちは神の道を退け、その代わりに偽物の制度を作り上げます。そして、それらは惨めに失敗します。
「イエスはご自分のところに来られたが、ご自分の民は彼を受け入れなかった。しかし、彼を受け入れ、その名を信頼したすべての人に、神の子どもとなる権利を与えられた……
Иисус сидел у колодца Иакова и попросил самарянку дать Ему воды. Женщина спросила, почему Он, будучи Иудеем, просит пить у неё. Иисус сказал, что если бы она знала, кто Он, то сама попросила бы у Него живой воды. Со временем женщина поняла, что Иисус — пророк. Она сказала, что эта гора является традиционным местом поклонения для самарян, но Иудеи говорят, что местом поклонения является Иерусалим. Иисус сказал, что скоро наступит время, когда вы будете поклоняться Отцу не на этой горе и не в Иерусалиме. «…истинные поклонники будут поклоняться Отцу в духе и истине… Бог есть дух, и поклоняющиеся Ему должны поклоняться в духе и истине».
Это пример как повседневных, так и духовных рамок, в которые мы все склонны себя помещать. Мы сосредоточиваемся либо на повседневных нуждах, либо на религиозном служении: гора традиций, центр правил и предписаний или отношения с Богом.
Бог говорил через Иеремию: «…народ Мой сделал два зла: они оставили Меня, источник живой воды, и высекли себе водоёмы — разбитые водоёмы, которые не могут удержать воду». Это относится не только к древнему Израилю — это относится ко всем нам.
Бог заключил новый завет, сказав, что простит и больше не будет помнить наши грехи, что мы будем Его народом, а Он будет нашим Богом. Мы отвергаем Его путь и заменяем его поддельными системами, которые терпят полный крах.
«Иисус пришёл к Своим, но Свои Его не приняли. Но всем, кто принял Его, кто доверился Его имени, Он дал право стать детьми Божьими…»
Jesús, sentado cerca del pozo de Jacob, le pidió de beber a una mujer samaritana. La mujer le preguntó por qué él, siendo judío, le pedía agua a ella. Jesús le dijo que, si supiera quién era él, ella le habría pedido agua viva. Con el tiempo, la mujer reconoció que Jesús era profeta. Ella dijo que este monte era el lugar tradicional de adoración de los samaritanos, pero que los judíos decían que Jerusalén era el lugar de adoración. Jesús dijo que pronto adorarían al Padre ni en este monte ni en Jerusalén. «…los verdaderos adoradores adorarán al Padre en espíritu y en verdad… Dios es espíritu, y los que lo adoran deben adorarlo en espíritu y en verdad».
Este es un ejemplo de los patrones, tanto cotidianos como espirituales, en los que todos tendemos a encajar. Nos concentramos en las necesidades de cada día o en el servicio religioso: una montaña de tradición, un centro de normas, o una relación con Dios.
Dios habló por medio de Jeremías: «…mi pueblo ha cometido dos males: me han abandonado a mí, la fuente de agua viva, y han cavado para sí cisternas, cisternas agrietadas que no pueden retener agua». Esto no se refiere solamente al antiguo Israel; se refiere a todos nosotros.
Dios hizo un nuevo pacto, diciendo que perdonaría y olvidaría nuestros pecados, que nosotros seríamos su pueblo y que él sería nuestro Dios. Rechazamos su camino y lo sustituimos por sistemas falsos que fracasan miserablemente.
«Jesús vino a los suyos, pero los suyos no lo recibieron. Pero a todos los que lo recibieron, a los que confiaron en su nombre, les dio el derecho de llegar a ser hijos de Dios…»
Habang nakaupo si Jesus malapit sa balon ni Jacob, humingi siya ng maiinom sa isang babaeng Samaritana. Tinanong siya ng babae kung bakit siya, na isang Judio, ay humihingi ng maiinom sa kanya. Sinabi ni Jesus na kung alam lamang niya kung sino siya, siya sana ang humingi sa kanya ng tubig na nagbibigay-buhay. Nang maglaon, nakilala ng babae na si Jesus ay isang propeta. Sinabi niya na ang bundok na ito ang tradisyonal na lugar ng pagsamba ng mga Samaritano, ngunit sinasabi ng mga Judio na ang Jerusalem ang lugar ng pagsamba. Sinabi ni Jesus na malapit nang dumating ang panahon na sasambahin ninyo ang Ama, hindi sa bundok na ito ni sa Jerusalem. “…ang mga tunay na sumasamba ay sasamba sa Ama sa espiritu at katotohanan… Ang Diyos ay espiritu, at ang mga sumasamba sa kanya ay dapat sumamba sa espiritu at katotohanan.”
Ito ay isang halimbawa ng mga pangkaraniwan at espirituwal na huwaran na kinabibilangan nating lahat. Nakatuon tayo sa pang-araw-araw na pangangailangan o sa paglilingkod na panrelihiyon: isang bundok ng tradisyon, isang sentro ng mga tuntunin, o isang kaugnayan sa Diyos.
Nagsalita ang Diyos sa pamamagitan ni Jeremias: “…dalawang kasamaan ang ginawa ng aking bayan: iniwan nila ako, ang bukal ng tubig na nagbibigay-buhay, at naghukay sila para sa kanilang sarili ng mga imbakan ng tubig—mga basag na imbakan na hindi makapag-iingat ng tubig.” Hindi lamang ito tungkol sa sinaunang Israel; tungkol ito sa ating lahat.
Gumawa ang Diyos ng isang bagong tipan, na sinasabing patatawarin niya at hindi na aalalahanin ang ating mga kasalanan, na tayo ay magiging kanyang bayan at siya ang magiging ating Diyos. Tinatanggihan natin ang kanyang daan at pinapalitan ito ng mga huwad na sistema na lubos na nabibigo.
“Dumating si Jesus sa mga taong kanya, ngunit hindi siya tinanggap ng sarili niyang mga tao. Ngunit sa lahat ng tumanggap sa kanya, sa mga nagtiwala sa kanyang pangalan, binigyan niya sila ng karapatang maging mga anak ng Diyos…”