A more excellent way

 

Paul wrote to believers in Corinth concerning divisions among them, he warned them about idolatry, immorality, and abuse of the Lord’s Supper. He wrote to them about spiritual gifts saying, “strive for the greater gifts.” “And I will show you a still more excellent way.”

The more excellent way was, love. His brief, but exceptional caption of love is like an island surrounded by turbulent waters, a ray of sunshine piercing through angry storm clouds. Following it Paul continued his discourse on assembly decorum and spiritual gifts. Paul addressed the uncertainty of the times in which they lived adding, but now trust, hope, love, endure, these three; the greatest of these is love. 

Trust is the assurance of things hoped for, the conviction of things not seen. Hope is an anchor of the soul, both sure and steadfast. Love, God so loved the world, that he gave his only begotten Son, that whoever believes in him shall not perish, but have eternal life. When the world appears to be falling apart, wars, conflicts, lawlessness, financial stress, we have the same support as early believers, trust, hope, and love.

保罗写信给哥林多的信徒，提到他们中间的分裂，并警戒他们远离偶像崇拜、淫乱，以及对主的晚餐的不当行为。他也谈到属灵的恩赐，说：“要切慕那更大的恩赐。”又说：“我还要把最妙的道指示你们。”
这最妙的道就是爱。他对爱的简短却卓越的描绘，如同汹涌波涛中的一座孤岛，又像一道阳光穿透怒云密布的风暴。随后，保罗继续论到聚会的规矩与属灵恩赐。他也提到他们所处时代的不确定，并补充说：但如今，信（信靠）、望、爱这三样常存；其中最大的是爱。
信（信靠）是所盼望之事的把握，是未见之事的确据。盼望是灵魂的锚，又坚固又可靠。爱——“神爱世人，甚至将他的独生子赐给他们，叫一切信他的不至灭亡，反得永生。”当世界似乎正在崩解：战争、冲突、无法无天、财务压力——我们拥有与早期信徒同样的支撑：信（信靠）、望、爱。

पौलुस ने कुरिन्थुस के विश्वासियों को उनके बीच की फूट के विषय में लिखा। उसने उन्हें मूर्तिपूजा, अनैतिकता, और प्रभु-भोज के दुरुपयोग के बारे में चेताया। उसने आत्मिक वरदानों के विषय में लिखते हुए कहा, “बड़े वरदानों की लालसा करो।” और फिर, “और मैं तुम्हें इससे भी उत्तम मार्ग बताऊँगा।”
वह उत्तम मार्ग था—प्रेम। प्रेम का उसका संक्षिप्त, पर अत्यन्त उत्कृष्ट वर्णन ऐसा है जैसे उथले-तूफ़ानी जल के बीच एक द्वीप, या क्रोधित काले बादलों को चीरती हुई धूप की किरण। इसके बाद पौलुस ने सभा की मर्यादा और आत्मिक वरदानों पर अपना विचार आगे बढ़ाया। उसने उनके समय की अनिश्चितता का भी उल्लेख किया और जोड़ा: पर अब विश्वास (भरोसा), आशा, प्रेम—ये तीन बने रहते हैं; और इनमें सबसे बड़ा प्रेम है।
भरोसा उन बातों का आश्वासन है जिनकी आशा की जाती है, और उन बातों का दृढ़ निश्चय है जो दिखाई नहीं देतीं। आशा आत्मा का लंगर है—निश्चित और स्थिर। प्रेम—“परमेश्वर ने जगत से ऐसा प्रेम रखा कि उसने अपना एकलौता पुत्र दे दिया, ताकि जो कोई उस पर विश्वास करे वह नाश न हो, पर अनन्त जीवन पाए।” जब संसार टूटता हुआ-सा लगे—युद्ध, संघर्ष, अराजकता, आर्थिक दबाव—तो हमारे पास भी वही सहारा है जो प्रारम्भिक विश्वासियों के पास था: भरोसा, आशा, और प्रेम।

كتب بولس إلى المؤمنين في كورنثوس بشأن الانقسامات التي كانت بينهم، وحذّرهم من عبادة الأوثان، ومن الفجور، ومن إساءة استعمال عشاء الرب. وكتب لهم عن المواهب الروحية قائلاً: «اشتَهُوا المواهب العُظمى». ثم قال: «وأريكم طريقًا أفضل من ذلك».
وكان الطريق الأفضل هو المحبة. إن وصفه الموجز لكنه الفائق للمحبة يشبه جزيرةً تحيط بها مياهٌ هائجة، أو شعاعَ شمسٍ يخترق سحبَ عاصفةٍ غاضبة. وبعد ذلك واصل بولس حديثه عن نظام الاجتماع والمواهب الروحية. وتطرّق إلى عدم يقين الأزمنة التي كانوا يعيشونها وأضاف: ولكن الآن يبقى الإيمان (الثقة)، والرجاء، والمحبة—هذه الثلاثة؛ وأعظمهن المحبة.
الثقة هي ضمان ما يُرجى، واليقين بما لا يُرى. والرجاء مرساةٌ للنفس، ثابتةٌ وأمينة. والمحبة: «هكذا أحبّ الله العالم حتى بذل ابنه الوحيد، لكي لا يهلك كل من يؤمن به، بل تكون له الحياة الأبدية». وعندما يبدو العالم وكأنه يتفكك—حروب، صراعات، فوضى، ضغوط مالية—فلدينا الدعم نفسه الذي كان لدى المؤمنين الأوائل: الثقة، والرجاء، والمحبة.

パウロはコリントの信者たちに、彼らの間の分裂について書き、偶像礼拝、不品行、そして主の晩餐の乱用を戒めました。また霊の賜物について、「より大きな賜物を熱心に求めなさい」と書き、「さらに、はるかにすぐれた道を示しましょう」と続けました。
その「すぐれた道」とは、愛でした。パウロの短くも卓越した愛の描写は、荒れ狂う海に囲まれた島のようであり、怒れる嵐雲を突き抜ける一筋の陽光のようです。その後、彼は集会の秩序と霊の賜物についての論を続けました。そして、彼らが生きていた時代の不確かさに触れ、「しかし今、信頼、希望、愛—この三つは残る。その中で最も大いなるものは愛である」と付け加えました。
信頼は、望んでいる事柄の確信であり、見えないものについての確証です。希望は魂のいかりで、確かで揺るがないものです。愛—「神は世を愛して、ひとり子をお与えになった。彼を信じる者が滅びることなく、永遠のいのちを得るためである。」世界が崩れていくように見えるとき—戦争、争い、無法、経済的な重圧—私たちにも初代の信者たちと同じ支えがあります。信頼と希望と愛です。

Павел писал верующим в Коринфе о разделениях среди них, предупреждал об идолослужении, распущенности и злоупотреблении Вечерей Господней. Он писал им о духовных дарах, говоря: «Стремитесь к дарам большим». И добавлял: «И я покажу вам путь ещё превосходнейший».
Этим превосходнейшим путём была любовь. Его краткое, но исключительное описание любви похоже на остров среди бурных вод, на луч света, пробивающийся сквозь сердитые грозовые тучи. После этого Павел продолжил рассуждение о порядке в собрании и о духовных дарах. Он затронул и неопределённость времени, в котором они жили, добавив: но ныне пребывают доверие (вера), надежда, любовь — эти три; и наибольшая из них — любовь.
Доверие — это уверенность в ожидаемом и убеждённость в невидимом. Надежда — якорь души, надёжный и твёрдый. Любовь: «Ибо так возлюбил Бог мир, что отдал Сына Своего Единородного, дабы всякий, верующий в Него, не погиб, но имел жизнь вечную». Когда кажется, что мир распадается — войны, конфликты, беззаконие, финансовое напряжение, — у нас есть та же опора, что была у первых верующих: доверие, надежда и любовь.

Павел писал верующим в Коринфе о разделениях среди них, предупреждал об идолослужении, распущенности и злоупотреблении Вечерей Господней. Он писал им о духовных дарах, говоря: «Стремитесь к дарам большим». И добавлял: «И я покажу вам путь ещё превосходнейший».
Этим превосходнейшим путём была любовь. Его краткое, но исключительное описание любви похоже на остров среди бурных вод, на луч света, пробивающийся сквозь сердитые грозовые тучи. После этого Павел продолжил рассуждение о порядке в собрании и о духовных дарах. Он затронул и неопределённость времени, в котором они жили, добавив: но ныне пребывают доверие (вера), надежда, любовь — эти три; и наибольшая из них — любовь.
Доверие — это уверенность в ожидаемом и убеждённость в невидимом. Надежда — якорь души, надёжный и твёрдый. Любовь: «Ибо так возлюбил Бог мир, что отдал Сына Своего Единородного, дабы всякий, верующий в Него, не погиб, но имел жизнь вечную». Когда кажется, что мир распадается — войны, конфликты, беззаконие, финансовое напряжение, — у нас есть та же опора, что была у первых верующих: доверие, надежда и любовь.

Pablo escribió a los creyentes en Corinto acerca de las divisiones entre ellos; les advirtió sobre la idolatría, la inmoralidad y el abuso de la Cena del Señor. Les escribió sobre los dones espirituales diciendo: “procuren los dones mayores”. Y añadió: “Y yo les mostraré un camino aún más excelente”.
Ese camino más excelente era el amor. Su breve, pero excepcional, descripción del amor es como una isla rodeada de aguas turbulentas, un rayo de sol que atraviesa nubes de tormenta enfurecidas. Después de ello, Pablo continuó su discurso sobre el orden en la asamblea y los dones espirituales. También habló de la incertidumbre de los tiempos en que vivían y añadió: pero ahora permanecen la confianza (fe), la esperanza y el amor; estos tres; y el mayor de ellos es el amor.
La confianza es la certeza de lo que se espera, la convicción de lo que no se ve. La esperanza es un ancla del alma, segura y firme. El amor: “Porque de tal manera amó Dios al mundo, que dio a su Hijo unigénito, para que todo aquel que cree en él no se pierda, sino que tenga vida eterna”. Cuando el mundo parece desmoronarse—guerras, conflictos, ilegalidad, presión financiera—tenemos el mismo sostén que los primeros creyentes: confianza, esperanza y amor.

Sumulat si Pablo sa mga mananampalataya sa Corinto tungkol sa mga pagkakabahagi sa kanila. Binalaan niya sila laban sa pagsamba sa mga diyus-diyosan, imoralidad, at pag-abuso sa Hapunan ng Panginoon. Sumulat din siya tungkol sa mga kaloob na espirituwal at sinabi, “hangarin ninyo ang mas dakilang mga kaloob.” At idinagdag niya, “At ipapakita ko sa inyo ang isang lalong higit na mahusay na daan.”
Ang mas mahusay na daang iyon ay pag-ibig. Ang maikli ngunit pambihirang paglalarawan niya ng pag-ibig ay parang isang isla na napapaligiran ng magugulong alon, isang sinag ng araw na tumatagos sa nagngangalit na ulap ng bagyo. Pagkatapos nito, ipinagpatuloy ni Pablo ang kanyang pagtatalakay tungkol sa kaayusan ng pagtitipon at sa mga kaloob na espirituwal. Hinarap din niya ang kawalang-katiyakan ng panahong kanilang ginagalawan at idinagdag: ngunit ngayon ay nananatili ang tiwala, pag-asa, at pag-ibig—ang tatlong ito; at ang pinakadakila sa mga ito ay pag-ibig.
Ang tiwala ay katiyakan ng mga bagay na inaasahan, at paninindigan tungkol sa mga bagay na hindi nakikita. Ang pag-asa ay isang angkla ng kaluluwa, kapwa matibay at maaasahan. Ang pag-ibig: “Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan, ibinigay niya ang kanyang bugtong na Anak, upang ang sinumang sumampalataya sa kanya ay hindi mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.” Kapag tila gumuho ang mundo—mga digmaan, mga alitan, kawalang-batas, at bigat sa pananalapi—mayroon tayong kaparehong sandigan tulad ng mga unang mananampalataya: tiwala, pag-asa, at pag-ibig.