Action without love is empty

If I speak with the tongues of men and of angels, but do not have love, I have become sounding brass or a clanging cymbal. And if I have prophecy, and know all the mysteries and all knowledge, and if I have all faith so as to remove mountains, but do not have love, I am nothing. And if I dole out all my possessions, and if I give up my body so that I may boast, but do not have love, I gain nothing. (1Cor 13:1-3) The readings chosen is from the Greek standard critical text (Nestle-Aland 28, UBS 5, SBLGNT) which uses "boast." "Boast" is in the earliest manuscripts; "burned" has more later manuscripts and longer church use.

In the Greek world: Tongues, loud is used for sound and inspired speech at Delphi (the Pythia); Plato's divine "madness"; cries, bronze, and cymbals in the rites of Dionysus and Cybele; "Corinthian bronze"; the ringing bronze of Dodona, a proverb for endless talk. Prophecy, mysteries compare to Oracles and seers; mystery cults of Demeter at Eleusis and of Isis; Apuleius sets an Isis initiation at Cenchreae, Corinth's port. Knowledge γνῶσις was claimed by philosophical schools and mystery cults. Giving away possessions similar to Cynic philosophers; Crates of Thebes gave away his fortune.

Paul possessed tongues of men – speaking Hebrew/Aramaic and Greek. Tongues of angels – “I speak in tongues more than you all.” Prophecy, mysteries – a steward of the mysteries of God. Doling out possessions – famine relief to Jerusalem. The body – “I die daily.”  Whether he was pointing to Greek practices or personal qualities we don’t know. What is known is that anything done without love is personal failure. Paul addressed the temptation of being exalted above measure after being caught up into Paradise and hearing things that no mortal is permitted to repeat, saying that “a thorn was given to me in the flesh, a messenger of Satan to torment me, to keep me from being too elated.”

Paul tried to have the thorn removed but was told “My grace is sufficient for you, for power is made perfect in weakness.” Then he said, “I am content with weaknesses, insults, hardships, persecutions, and calamities for the sake of Christ; for whenever I am weak, then I am strong.” This is the key to a spiritual life, to submit to God’s grace accepting temporal adversity as fleeting being convinced of life with God in eternity. If we rely on our own abilities and works to access God’s realm grace fails and we lose.

我若能说人和天使的语言，却没有爱，我就成了鸣响的铜器或铿锵的钹。我若有说预言的恩赐，明白一切奥秘，拥有一切知识，又有足以移山的全备信心，却没有爱，我就什么也不是。我若分尽自己所有的财物，又舍弃自己的身体，好叫我可以夸耀，却没有爱，我就毫无所得。（哥林多前书 13:1–3）这里采用标准希腊文批判版（Nestle-Aland 28、UBS 5、SBLGNT）的读法，即“夸耀”。最早的抄本作“夸耀”，而“被焚烧”见于较多的后期抄本，也在教会中沿用了更久。

在希腊世界，说方言和响亮的声音让人想到德尔斐女祭司皮提亚发出的声音和受神启发的话语、柏拉图所说神赐的“疯狂”、狄俄尼索斯和库柏勒祭仪中的呼喊声、青铜器和钹、“科林斯青铜”，以及多多纳鸣响的青铜器，后者成了形容说个不停的俗语。预言和奥秘可以与神谕和先知相比，也让人想到厄琉息斯的得墨忒耳秘仪和伊西斯秘仪。阿普列尤斯把一场伊西斯入会仪式安排在科林斯的港口坚革哩。哲学学派和秘仪教团都自称拥有知识（γνῶσις）。分散财物类似于犬儒派哲学家的做法。底比斯的克拉特斯就散尽了自己的财产。

保罗会说人的语言，也就是希伯来语／亚兰语和希腊语。说到天使的语言，他说：“我说方言比你们众人都多。”说到预言和奥秘，他是神的奥秘的管家。说到分散财物，他为耶路撒冷筹集赈济饥荒的捐助。说到身体，他说：“我天天死。”我们不知道他指的是希腊人的习俗，还是自己的经历和特质。我们知道的是，凡没有爱而做的事，对自己来说都是失败。保罗曾被提到乐园，听见凡人不准复述的话。谈到自己可能因此过于自高时，他说：“有一根刺加在我肉身上，就是撒但的使者来折磨我，免得我过于自高。”

保罗求主除去这根刺，却听见主说：“我的恩典够你用，因为能力在软弱中达到完全。”于是他说：“为了基督，我甘愿承受软弱、凌辱、困苦、逼迫和灾难，因为我什么时候软弱，什么时候就刚强了。”这就是属灵生命的关键：顺服于神的恩典，接受今生的逆境转瞬即逝，深信我们将在永恒中与神同在。如果我们靠自己的能力和行为进入神的领域，恩典就失去了作用，我们也就失去了所得。

यदि मैं मनुष्यों और स्वर्गदूतों की भाषाएँ बोलूँ, पर मुझमें प्रेम न हो, तो मैं गूँजता हुआ पीतल या झनझनाता हुआ मंजीरा बन गया हूँ। यदि मुझमें भविष्यवाणी करने का वरदान हो, मैं सारे रहस्य जानता होऊँ और मुझे समस्त ज्ञान हो, और यदि मुझमें इतना पूरा विश्वास हो कि मैं पहाड़ों को हटा दूँ, पर मुझमें प्रेम न हो, तो मैं कुछ भी नहीं हूँ। यदि मैं अपनी सारी संपत्ति बाँट दूँ और अपना शरीर भी सौंप दूँ ताकि मैं घमंड कर सकूँ, पर मुझमें प्रेम न हो, तो मुझे कुछ भी लाभ नहीं होता। (1 कुरिन्थियों 13:1–3) यहाँ मानक यूनानी आलोचनात्मक पाठ (Nestle-Aland 28, UBS 5, SBLGNT) का पाठांतर लिया गया है, जिसमें “घमंड कर सकूँ” है। सबसे प्राचीन पांडुलिपियों में यही पाठ है। “जलाया जाऊँ” बाद की अधिक पांडुलिपियों में मिलता है और कलीसिया में अधिक समय तक प्रचलित रहा है।

यूनानी संसार में भाषाओं और ऊँची ध्वनि की बात से डेल्फ़ी की पुरोहिती पिथिया की आवाज़ और दैवी प्रेरणा से कही गई बातें याद आती हैं। इसी तरह प्लेटो का दैवी “उन्माद”, डायोनिसस और सिबेले के अनुष्ठानों में उठती पुकारें, काँसे के वाद्य और झाँझ, “कुरिन्थ का काँसा”, और डोडोना का गूँजता काँसा याद आता है, जो अंतहीन बकबक की कहावत बन गया। भविष्यवाणी और रहस्यों की तुलना देववाणियों और द्रष्टाओं से, तथा एल्यूसिस में डीमीटर और आइसिस के रहस्य-संप्रदायों से की जा सकती है। अपुलेयस ने आइसिस के एक दीक्षा-अनुष्ठान का वर्णन कुरिन्थ के बंदरगाह किंख्रिया में किया है। दर्शन के विभिन्न संप्रदाय और रहस्य-संप्रदाय ज्ञान (γνῶσις) रखने का दावा करते थे। संपत्ति बाँट देना सिनिक दार्शनिकों की प्रथा से मिलता-जुलता था। थीब्स के क्रेटीस ने अपनी सारी संपत्ति बाँट दी थी।

पौलुस मनुष्यों की भाषाएँ बोलता था, यानी इब्रानी/अरामी और यूनानी। स्वर्गदूतों की भाषाओं के बारे में उसने कहा, “मैं तुम सब से अधिक अन्य भाषाएँ बोलता हूँ।” भविष्यवाणी और रहस्यों के संदर्भ में वह परमेश्वर के रहस्यों का भंडारी था। संपत्ति बाँटने के संदर्भ में उसने अकाल के समय यरूशलेम के लिए राहत जुटाई। शरीर के बारे में उसने कहा, “मैं प्रतिदिन मरता हूँ।” हम नहीं जानते कि वह यूनानी प्रथाओं की ओर संकेत कर रहा था या अपने गुणों और अनुभवों की ओर। इतना हम जानते हैं कि प्रेम के बिना किया गया हर काम हमारी अपनी विफलता है। पौलुस को परादीस में उठा लिया गया था, जहाँ उसने ऐसी बातें सुनीं जिन्हें दोहराने की किसी मनुष्य को अनुमति नहीं है। इसके बाद हद से अधिक घमंड करने के प्रलोभन के बारे में उसने कहा, “मेरे शरीर में एक काँटा दिया गया, शैतान का एक दूत, जो मुझे सताए, ताकि मैं हद से अधिक घमंड न करूँ।”

पौलुस ने उस काँटे को हटाने की विनती की, पर उससे कहा गया, “मेरा अनुग्रह तुम्हारे लिए पर्याप्त है, क्योंकि सामर्थ्य दुर्बलता में पूर्ण होती है।” तब उसने कहा, “मसीह के लिए मैं दुर्बलताओं, अपमानों, कठिनाइयों, सतावों और विपत्तियों में संतुष्ट हूँ, क्योंकि जब मैं दुर्बल होता हूँ, तभी मैं बलवान होता हूँ।” आध्यात्मिक जीवन की कुंजी यही है कि हम परमेश्वर के अनुग्रह के आगे झुकें, इस जीवन की विपत्तियों को क्षणिक मानकर स्वीकार करें और दृढ़ विश्वास रखें कि हम अनंत काल में परमेश्वर के साथ रहेंगे। यदि हम परमेश्वर के क्षेत्र में प्रवेश पाने के लिए अपनी क्षमताओं और कर्मों पर निर्भर रहें, तो अनुग्रह हमारे लिए निष्फल हो जाता है और हम घाटे में रहते हैं।

إن تكلمتُ بألسنة البشر والملائكة، ولم تكن لي محبة، فقد صرتُ نحاسًا يرنّ أو صنجًا يصلصل. وإن كانت لي موهبة النبوّة، وعرفتُ كل الأسرار وكل المعرفة، وكان لي كل الإيمان حتى أنقل الجبال، ولم تكن لي محبة، فأنا لا شيء. وإن وزّعتُ كل ممتلكاتي، وبذلتُ جسدي لكي أفتخر، ولم تكن لي محبة، فلا أنتفع شيئًا. (كورنثوس الأولى ١٣:١–٣) القراءة المختارة هنا مأخوذة من الطبعات النقدية المعيارية للنص اليوناني (Nestle-Aland 28، UBS 5، SBLGNT)، التي تقرأ «لكي أفتخر». وترد هذه القراءة في أقدم المخطوطات، بينما ترد قراءة «لكي أُحرَق» في عدد أكبر من المخطوطات المتأخرة، وقد استُعملت في الكنيسة مدة أطول.

في العالم اليوناني، تذكّر الألسنة والأصوات العالية بصوت بيثيا، كاهنة دلفي، وكلامها الموحى به، وبـ«الجنون» الإلهي عند أفلاطون، وبالصيحات والبرونز والصنوج في طقوس ديونيسوس وكيبيلي، وبـ«برونز كورنثوس»، وبرنين برونز دودونا الذي صار مضرب المثل في الكلام الذي لا ينتهي. ويمكن مقارنة النبوّة والأسرار بأقوال الوحي والعرّافين، وبالطقوس السرّية لديميتر في إلفسيس ولإيزيس. ويجعل أبوليوس كنخريا، ميناء كورنثوس، مكانًا لإحدى شعائر الانضمام إلى عبادة إيزيس. وكانت المدارس الفلسفية والجماعات ذات الطقوس السرّية تدّعي امتلاك المعرفة (γνῶσις). ويشبه توزيع الممتلكات ما فعله الفلاسفة الكلبيون، فقد وزّع كراتيس الطيبي ثروته.

كان بولس يتكلم بألسنة البشر، أي العبرية/الآرامية واليونانية. وعن ألسنة الملائكة قال: «أتكلم بألسنة أكثر منكم جميعًا». وفيما يتعلق بالنبوّة والأسرار، كان وكيلًا على أسرار الله. وفيما يتعلق بتوزيع الممتلكات، جمع المعونة لأورشليم في زمن المجاعة. وعن الجسد قال: «أموت كل يوم». لا نعلم هل كان يشير إلى ممارسات يونانية أم إلى صفاته وخبراته الشخصية. وما نعلمه هو أن كل ما نفعله بلا محبة هو إخفاق لنا. وقد اختُطف بولس إلى الفردوس وسمع أمورًا لا يُسمح لأي بشر أن يكرّرها. وعن إغراء التعالي المفرط بعد ذلك قال: «أُعطيتُ شوكة في الجسد، رسولًا من الشيطان يعذّبني، لئلا أتعالى أكثر مما ينبغي».

سعى بولس إلى إزالة الشوكة، فقيل له: «تكفيك نعمتي، لأن القوة تكتمل في الضعف». فقال: «أرضى بالضعفات والإهانات والشدائد والاضطهادات والكوارث من أجل المسيح، فحين أكون ضعيفًا أكون قويًّا». هذا هو مفتاح الحياة الروحية: أن نخضع لنعمة الله، ونتقبّل شدائد هذه الحياة على أنها عابرة، ونحن على يقين بأننا سنحيا مع الله في الأبدية. وإذا اعتمدنا على قدراتنا وأعمالنا لدخول عالم الله، فقدت النعمة أثرها فينا وخسرنا.

Chinese (Mandarin) · 中文（简体）

我若能说人和天使的语言，却没有爱，我就成了鸣响的铜器或铿锵的钹。我若有说预言的恩赐，明白一切奥秘，拥有一切知识，又有足以移山的全备信心，却没有爱，我就什么也不是。我若分尽自己所有的财物，又舍弃自己的身体，好叫我可以夸耀，却没有爱，我就毫无所得。（哥林多前书 13:1–3）这里采用标准希腊文批判版（Nestle-Aland 28、UBS 5、SBLGNT）的读法，即“夸耀”。最早的抄本作“夸耀”，而“被焚烧”见于较多的后期抄本，也在教会中沿用了更久。

在希腊世界，说方言和响亮的声音让人想到德尔斐女祭司皮提亚发出的声音和受神启发的话语、柏拉图所说神赐的“疯狂”、狄俄尼索斯和库柏勒祭仪中的呼喊声、青铜器和钹、“科林斯青铜”，以及多多纳鸣响的青铜器，后者成了形容说个不停的俗语。预言和奥秘可以与神谕和先知相比，也让人想到厄琉息斯的得墨忒耳秘仪和伊西斯秘仪。阿普列尤斯把一场伊西斯入会仪式安排在科林斯的港口坚革哩。哲学学派和秘仪教团都自称拥有知识（γνῶσις）。分散财物类似于犬儒派哲学家的做法。底比斯的克拉特斯就散尽了自己的财产。

保罗会说人的语言，也就是希伯来语／亚兰语和希腊语。说到天使的语言，他说：“我说方言比你们众人都多。”说到预言和奥秘，他是神的奥秘的管家。说到分散财物，他为耶路撒冷筹集赈济饥荒的捐助。说到身体，他说：“我天天死。”我们不知道他指的是希腊人的习俗，还是自己的经历和特质。我们知道的是，凡没有爱而做的事，对自己来说都是失败。保罗曾被提到乐园，听见凡人不准复述的话。谈到自己可能因此过于自高时，他说：“有一根刺加在我肉身上，就是撒但的使者来折磨我，免得我过于自高。”

保罗求主除去这根刺，却听见主说：“我的恩典够你用，因为能力在软弱中达到完全。”于是他说：“为了基督，我甘愿承受软弱、凌辱、困苦、逼迫和灾难，因为我什么时候软弱，什么时候就刚强了。”这就是属灵生命的关键：顺服于神的恩典，接受今生的逆境转瞬即逝，深信我们将在永恒中与神同在。如果我们靠自己的能力和行为进入神的领域，恩典就失去了作用，我们也就失去了所得。

Hindi · हिन्दी

यदि मैं मनुष्यों और स्वर्गदूतों की भाषाएँ बोलूँ, पर मुझमें प्रेम न हो, तो मैं गूँजता हुआ पीतल या झनझनाता हुआ मंजीरा बन गया हूँ। यदि मुझमें भविष्यवाणी करने का वरदान हो, मैं सारे रहस्य जानता होऊँ और मुझे समस्त ज्ञान हो, और यदि मुझमें इतना पूरा विश्वास हो कि मैं पहाड़ों को हटा दूँ, पर मुझमें प्रेम न हो, तो मैं कुछ भी नहीं हूँ। यदि मैं अपनी सारी संपत्ति बाँट दूँ और अपना शरीर भी सौंप दूँ ताकि मैं घमंड कर सकूँ, पर मुझमें प्रेम न हो, तो मुझे कुछ भी लाभ नहीं होता। (1 कुरिन्थियों 13:1–3) यहाँ मानक यूनानी आलोचनात्मक पाठ (Nestle-Aland 28, UBS 5, SBLGNT) का पाठांतर लिया गया है, जिसमें “घमंड कर सकूँ” है। सबसे प्राचीन पांडुलिपियों में यही पाठ है। “जलाया जाऊँ” बाद की अधिक पांडुलिपियों में मिलता है और कलीसिया में अधिक समय तक प्रचलित रहा है।

यूनानी संसार में भाषाओं और ऊँची ध्वनि की बात से डेल्फ़ी की पुरोहिती पिथिया की आवाज़ और दैवी प्रेरणा से कही गई बातें याद आती हैं। इसी तरह प्लेटो का दैवी “उन्माद”, डायोनिसस और सिबेले के अनुष्ठानों में उठती पुकारें, काँसे के वाद्य और झाँझ, “कुरिन्थ का काँसा”, और डोडोना का गूँजता काँसा याद आता है, जो अंतहीन बकबक की कहावत बन गया। भविष्यवाणी और रहस्यों की तुलना देववाणियों और द्रष्टाओं से, तथा एल्यूसिस में डीमीटर और आइसिस के रहस्य-संप्रदायों से की जा सकती है। अपुलेयस ने आइसिस के एक दीक्षा-अनुष्ठान का वर्णन कुरिन्थ के बंदरगाह किंख्रिया में किया है। दर्शन के विभिन्न संप्रदाय और रहस्य-संप्रदाय ज्ञान (γνῶσις) रखने का दावा करते थे। संपत्ति बाँट देना सिनिक दार्शनिकों की प्रथा से मिलता-जुलता था। थीब्स के क्रेटीस ने अपनी सारी संपत्ति बाँट दी थी।

पौलुस मनुष्यों की भाषाएँ बोलता था, यानी इब्रानी/अरामी और यूनानी। स्वर्गदूतों की भाषाओं के बारे में उसने कहा, “मैं तुम सब से अधिक अन्य भाषाएँ बोलता हूँ।” भविष्यवाणी और रहस्यों के संदर्भ में वह परमेश्वर के रहस्यों का भंडारी था। संपत्ति बाँटने के संदर्भ में उसने अकाल के समय यरूशलेम के लिए राहत जुटाई। शरीर के बारे में उसने कहा, “मैं प्रतिदिन मरता हूँ।” हम नहीं जानते कि वह यूनानी प्रथाओं की ओर संकेत कर रहा था या अपने गुणों और अनुभवों की ओर। इतना हम जानते हैं कि प्रेम के बिना किया गया हर काम हमारी अपनी विफलता है। पौलुस को परादीस में उठा लिया गया था, जहाँ उसने ऐसी बातें सुनीं जिन्हें दोहराने की किसी मनुष्य को अनुमति नहीं है। इसके बाद हद से अधिक घमंड करने के प्रलोभन के बारे में उसने कहा, “मेरे शरीर में एक काँटा दिया गया, शैतान का एक दूत, जो मुझे सताए, ताकि मैं हद से अधिक घमंड न करूँ।”

पौलुस ने उस काँटे को हटाने की विनती की, पर उससे कहा गया, “मेरा अनुग्रह तुम्हारे लिए पर्याप्त है, क्योंकि सामर्थ्य दुर्बलता में पूर्ण होती है।” तब उसने कहा, “मसीह के लिए मैं दुर्बलताओं, अपमानों, कठिनाइयों, सतावों और विपत्तियों में संतुष्ट हूँ, क्योंकि जब मैं दुर्बल होता हूँ, तभी मैं बलवान होता हूँ।” आध्यात्मिक जीवन की कुंजी यही है कि हम परमेश्वर के अनुग्रह के आगे झुकें, इस जीवन की विपत्तियों को क्षणिक मानकर स्वीकार करें और दृढ़ विश्वास रखें कि हम अनंत काल में परमेश्वर के साथ रहेंगे। यदि हम परमेश्वर के क्षेत्र में प्रवेश पाने के लिए अपनी क्षमताओं और कर्मों पर निर्भर रहें, तो अनुग्रह हमारे लिए निष्फल हो जाता है और हम घाटे में रहते हैं।

Arabic · العربية

إن تكلمتُ بألسنة البشر والملائكة، ولم تكن لي محبة، فقد صرتُ نحاسًا يرنّ أو صنجًا يصلصل. وإن كانت لي موهبة النبوّة، وعرفتُ كل الأسرار وكل المعرفة، وكان لي كل الإيمان حتى أنقل الجبال، ولم تكن لي محبة، فأنا لا شيء. وإن وزّعتُ كل ممتلكاتي، وبذلتُ جسدي لكي أفتخر، ولم تكن لي محبة، فلا أنتفع شيئًا. (كورنثوس الأولى ١٣:١–٣) القراءة المختارة هنا مأخوذة من الطبعات النقدية المعيارية للنص اليوناني (Nestle-Aland 28، UBS 5، SBLGNT)، التي تقرأ «لكي أفتخر». وترد هذه القراءة في أقدم المخطوطات، بينما ترد قراءة «لكي أُحرَق» في عدد أكبر من المخطوطات المتأخرة، وقد استُعملت في الكنيسة مدة أطول.

في العالم اليوناني، تذكّر الألسنة والأصوات العالية بصوت بيثيا، كاهنة دلفي، وكلامها الموحى به، وبـ«الجنون» الإلهي عند أفلاطون، وبالصيحات والبرونز والصنوج في طقوس ديونيسوس وكيبيلي، وبـ«برونز كورنثوس»، وبرنين برونز دودونا الذي صار مضرب المثل في الكلام الذي لا ينتهي. ويمكن مقارنة النبوّة والأسرار بأقوال الوحي والعرّافين، وبالطقوس السرّية لديميتر في إلفسيس ولإيزيس. ويجعل أبوليوس كنخريا، ميناء كورنثوس، مكانًا لإحدى شعائر الانضمام إلى عبادة إيزيس. وكانت المدارس الفلسفية والجماعات ذات الطقوس السرّية تدّعي امتلاك المعرفة (γνῶσις). ويشبه توزيع الممتلكات ما فعله الفلاسفة الكلبيون، فقد وزّع كراتيس الطيبي ثروته.

كان بولس يتكلم بألسنة البشر، أي العبرية/الآرامية واليونانية. وعن ألسنة الملائكة قال: «أتكلم بألسنة أكثر منكم جميعًا». وفيما يتعلق بالنبوّة والأسرار، كان وكيلًا على أسرار الله. وفيما يتعلق بتوزيع الممتلكات، جمع المعونة لأورشليم في زمن المجاعة. وعن الجسد قال: «أموت كل يوم». لا نعلم هل كان يشير إلى ممارسات يونانية أم إلى صفاته وخبراته الشخصية. وما نعلمه هو أن كل ما نفعله بلا محبة هو إخفاق لنا. وقد اختُطف بولس إلى الفردوس وسمع أمورًا لا يُسمح لأي بشر أن يكرّرها. وعن إغراء التعالي المفرط بعد ذلك قال: «أُعطيتُ شوكة في الجسد، رسولًا من الشيطان يعذّبني، لئلا أتعالى أكثر مما ينبغي».

سعى بولس إلى إزالة الشوكة، فقيل له: «تكفيك نعمتي، لأن القوة تكتمل في الضعف». فقال: «أرضى بالضعفات والإهانات والشدائد والاضطهادات والكوارث من أجل المسيح، فحين أكون ضعيفًا أكون قويًّا». هذا هو مفتاح الحياة الروحية: أن نخضع لنعمة الله، ونتقبّل شدائد هذه الحياة على أنها عابرة، ونحن على يقين بأننا سنحيا مع الله في الأبدية. وإذا اعتمدنا على قدراتنا وأعمالنا لدخول عالم الله، فقدت النعمة أثرها فينا وخسرنا.

Japanese · 日本語

たとえ私が人間や天使のことばを話しても、愛がなければ、私は鳴り響く青銅や、けたたましく鳴るシンバルになったのです。たとえ預言の賜物があり、あらゆる奥義を知り、あらゆる知識を持ち、山を移すほどの完全な信仰があっても、愛がなければ、私は何者でもありません。たとえ持ち物をすべて分け与え、誇るために自分の体を引き渡しても、愛がなければ、私には何の益もありません。（コリントの信徒への手紙一 13:1–3）ここでは、標準的なギリシャ語批判校訂版（Nestle-Aland 28、UBS 5、SBLGNT）に従い、「誇るために」という読みを採用しています。最も古い写本には「誇るために」とあり、「焼かれるために」は後代のより多くの写本に見られ、教会でもより長く用いられてきました。

ギリシャ世界では、異言や大きな音は、デルフォイの巫女ピュティアの声や神がかりのことば、プラトンの言う神からの「狂気」、ディオニュソスやキュベレの儀式での叫び声、青銅器やシンバル、「コリントの青銅」、そして際限なくしゃべることのたとえとなったドドナの鳴り響く青銅を思わせます。預言や奥義は、神託や予言者、エレウシスのデメテルの秘儀やイシスの秘儀と比較できます。アプレイウスは、コリントの港ケンクレアイをイシスの入信儀礼の舞台にしています。哲学の諸学派や秘儀を行う宗教集団は、知識（γνῶσις）を持っていると主張しました。財産を分け与えることは、キュニコス派の哲学者たちの行いに似ています。テーバイのクラテスは、自分の財産をすべて分け与えました。

パウロは人間のことば、すなわちヘブライ語／アラム語とギリシャ語を話しました。天使のことばについては、「私はあなたがたのだれよりも多く異言を話します」と言いました。預言と奥義については、神の奥義を託された管理人でした。財産を分け与えることについては、飢饉の際にエルサレムへの援助を集めました。体については、「私は日々死んでいます」と言いました。彼がギリシャの慣習を指していたのか、それとも自分自身の資質や経験を指していたのかは分かりません。分かっているのは、愛なしに何をしても、自分自身の失敗に終わるということです。パウロは楽園に引き上げられ、人間には語り直すことが許されていないことを聞きました。そのために思い上がる誘惑について、こう述べています。「私の肉体に一つのとげが与えられました。それは私を苦しめるサタンの使いで、私が思い上がりすぎないためでした。」

パウロはそのとげを取り除いてもらおうと願いましたが、こう告げられました。「私の恵みはあなたに十分である。力は弱さの中で完全に現れるからである。」そこで彼は言いました。「キリストのためなら、弱さも、侮辱も、困難も、迫害も、災難も、私は甘んじて受け入れます。私が弱いときにこそ、私は強いからです。」これが霊的な生き方の鍵です。神の恵みに身を委ね、この世の逆境は過ぎ去るものとして受け入れ、永遠に神と共に生きることを確信するのです。自分の能力や行いに頼って神の領域に入ろうとすれば、恵みは私たちのうちで働かなくなり、私たちは失うことになります。

Если я говорю на языках людей и ангелов, а любви не имею, то я стал звенящей медью или гремящим кимвалом. И если я имею дар пророчества, знаю все тайны и обладаю всем знанием, и если имею всю веру, так что могу передвигать горы, а любви не имею, то я ничто. И если я раздам всё своё имущество и отдам своё тело, чтобы похвалиться, а любви не имею, то мне нет никакой пользы. (1 Коринфянам 13:1–3) Здесь принято чтение стандартных критических изданий греческого текста (Nestle-Aland 28, UBS 5, SBLGNT), в которых стоит «чтобы похвалиться». Это чтение встречается в самых ранних рукописях. Вариант «чтобы быть сожжённым» засвидетельствован в большем числе поздних рукописей и дольше употреблялся в церкви.

В греческом мире языки и громкие звуки напоминают о голосе и боговдохновенной речи дельфийской Пифии, о божественном «безумии» у Платона, о криках, бронзовых инструментах и кимвалах в обрядах Диониса и Кибелы, о «коринфской бронзе» и о звенящей бронзе Додоны, которая вошла в поговорку о бесконечной болтовне. Пророчества и тайны можно сопоставить с оракулами и прорицателями, с мистериями Деметры в Элевсине и мистериями Исиды. У Апулея посвящение в таинства Исиды происходит в Кенхреях, порту Коринфа. Философские школы и мистериальные культы утверждали, что обладают знанием (γνῶσις). Раздача имущества напоминает поступки философов-киников. Кратет Фиванский раздал своё состояние.

Павел говорил на человеческих языках — на еврейском/арамейском и греческом. О языках ангелов он сказал: «Я говорю языками больше всех вас». Что касается пророчества и тайн, он был распорядителем Божьих тайн. Что касается раздачи имущества, он собирал помощь для Иерусалима во время голода. О теле он сказал: «Я каждый день умираю». Мы не знаем, имел ли он в виду греческие обычаи или собственные качества и опыт. Мы знаем, что всякое дело, совершённое без любви, оборачивается для нас личной неудачей. Павел был восхищён в рай и услышал то, чего ни одному смертному не позволено повторять. Говоря об искушении чрезмерно превознестись после этого, он сказал: «Мне было дано жало в плоть, посланник сатаны, чтобы мучить меня, чтобы я не превозносился».

Павел просил избавить его от этого жала, но ему было сказано: «Довольно для тебя Моей благодати, ибо сила достигает совершенства в немощи». Тогда он сказал: «Ради Христа я доволен немощами, оскорблениями, трудностями, гонениями и бедствиями, ибо когда я немощен, тогда я силён». В этом ключ к духовной жизни. Мы покоряемся Божьей благодати, принимаем преходящие невзгоды этой жизни и твёрдо верим, что будем жить с Богом в вечности. Если мы полагаемся на собственные способности и дела, чтобы войти в Божью сферу, благодать теряет для нас свою силу, и мы терпим ущерб.

Si hablo en lenguas humanas y angélicas, pero no tengo amor, he llegado a ser como metal que resuena o un címbalo que retiñe. Y si tengo el don de profecía, conozco todos los misterios y poseo todo el conocimiento, y si tengo toda la fe como para mover montañas, pero no tengo amor, nada soy. Y si reparto todos mis bienes y entrego mi cuerpo para gloriarme, pero no tengo amor, nada gano. (1 Corintios 13:1–3) Aquí se sigue la lectura de las ediciones críticas de referencia del texto griego (Nestle-Aland 28, UBS 5, SBLGNT), que dicen «para gloriarme». Esta lectura aparece en los manuscritos más antiguos. La variante «para ser quemado» figura en un mayor número de manuscritos posteriores y se ha usado durante más tiempo en la iglesia.

En el mundo griego, las lenguas y los sonidos fuertes evocan la voz y el habla inspirada de la Pitia de Delfos, la «locura» divina de Platón, los gritos, los instrumentos de bronce y los címbalos en los ritos de Dioniso y Cibeles, el «bronce corintio» y el bronce resonante de Dodona, que se volvió proverbial para referirse a una charla interminable. La profecía y los misterios pueden compararse con los oráculos y los adivinos, y con los cultos mistéricos de Deméter en Eleusis y de Isis. Apuleyo sitúa una iniciación al culto de Isis en Cencreas, el puerto de Corinto. Las escuelas filosóficas y los cultos mistéricos afirmaban poseer conocimiento (γνῶσις). Repartir los bienes recuerda la práctica de los filósofos cínicos. Crates de Tebas repartió su fortuna.

Pablo hablaba lenguas humanas, es decir, hebreo/arameo y griego. En cuanto a las lenguas angélicas, dijo: «Hablo en lenguas más que todos ustedes». En cuanto a la profecía y los misterios, era administrador de los misterios de Dios. En cuanto al reparto de bienes, reunió ayuda para Jerusalén en tiempo de hambruna. Sobre el cuerpo dijo: «Muero cada día». No sabemos si se refería a prácticas griegas o a sus propias cualidades y experiencias. Lo que sabemos es que todo lo que hacemos sin amor es un fracaso personal. Pablo fue arrebatado al Paraíso y oyó cosas que a ningún mortal le está permitido repetir. Al hablar de la tentación de enaltecerse desmedidamente después de aquello, dijo: «Me fue dada una espina en la carne, un mensajero de Satanás para atormentarme, a fin de que no me enaltezca demasiado».

Pablo pidió que le quitaran la espina, pero se le dijo: «Mi gracia te basta, porque el poder se perfecciona en la debilidad». Entonces dijo: «Por causa de Cristo, me contento con las debilidades, los insultos, las dificultades, las persecuciones y las calamidades, porque cuando soy débil, entonces soy fuerte». En esto consiste la clave de la vida espiritual: someternos a la gracia de Dios, aceptar que las adversidades de esta vida son pasajeras y estar convencidos de que viviremos con Dios en la eternidad. Si confiamos en nuestras propias capacidades y obras para acceder al ámbito de Dios, la gracia queda sin efecto para nosotros y salimos perdiendo.

Kung nagsasalita ako sa mga wika ng mga tao at ng mga anghel, ngunit wala akong pag-ibig, naging isa akong tansong umuugong o pompiyang na kumakalansing. At kung may kaloob ako ng propesiya, nalalaman ko ang lahat ng hiwaga at taglay ko ang lahat ng kaalaman, at kung taglay ko ang buong pananampalataya, anupa’t naililipat ko ang mga bundok, ngunit wala akong pag-ibig, ako ay walang kabuluhan. At kung ipamigay ko ang lahat ng aking ari-arian at isuko ang aking katawan upang makapagmalaki ako, ngunit wala akong pag-ibig, wala akong mapapala. (1 Corinto 13:1–3) Ang pagbasa rito ay mula sa mga pamantayang kritikal na edisyon ng tekstong Griyego (Nestle-Aland 28, UBS 5, SBLGNT), na gumagamit ng «upang makapagmalaki». Ito ang pagbasa sa pinakamatatandang manuskrito. Ang «upang masunog» ay nasa mas maraming manuskrito mula sa mga sumunod na panahon at mas matagal nang ginamit sa iglesya.

Sa daigdig ng mga Griyego, ang mga wika at malalakas na tunog ay nagpapaalala sa tinig at sa pananalitang kinasihan ng diyos ng Pythia, ang babaeng pari sa Delphi, sa banal na «pagkabaliw» na tinukoy ni Plato, sa mga sigaw, instrumentong bronse, at mga pompiyang sa mga ritwal nina Dionysus at Cybele, sa «bronseng taga-Corinto», at sa umaalingawngaw na bronse ng Dodona, na naging kasabihan para sa walang katapusang pagsasalita. Ang propesiya at mga hiwaga ay maihahambing sa mga pahayag ng mga orakulo at sa mga manghuhula, pati na sa mga lihim na ritwal ni Demeter sa Eleusis at ni Isis. Sa salaysay ni Apuleius, sa Cencrea, ang daungan ng Corinto, ginanap ang isang ritwal ng pagtanggap sa pagsamba kay Isis. Sinasabi ng mga paaralan ng pilosopiya at mga pangkat na may lihim na ritwal na taglay nila ang kaalaman (γνῶσις). Ang pamamahagi ng ari-arian ay katulad ng ginawa ng mga pilosopong Siniko. Ipinamigay ni Crates ng Thebes ang kanyang kayamanan.

Nagsasalita si Pablo sa mga wika ng tao, ang Hebreo/Aramaiko at Griyego. Tungkol sa mga wika ng mga anghel, sinabi niya, «Nagsasalita ako sa mga wika nang higit kaysa sa inyong lahat.» Tungkol sa propesiya at mga hiwaga, siya ay katiwala ng mga hiwaga ng Diyos. Tungkol sa pamamahagi ng ari-arian, nagtipon siya ng tulong para sa Jerusalem noong panahon ng taggutom. Tungkol sa katawan, sinabi niya, «Namamatay ako araw-araw.» Hindi natin alam kung ang tinutukoy niya ay mga kaugaliang Griyego o ang sarili niyang mga katangian at karanasan. Ang alam natin ay anumang ginagawa natin nang walang pag-ibig ay sarili nating kabiguan. Dinala si Pablo sa Paraiso at nakarinig ng mga bagay na walang sinumang mortal na pinahihintulutang ulitin. Tungkol sa tuksong magmataas nang labis pagkatapos nito, sinabi niya, «Binigyan ako ng isang tinik sa laman, isang sugo ni Satanas na pahihirapan ako, upang hindi ako magmataas nang labis.»

Nakiusap si Pablo na alisin ang tinik, ngunit sinabi sa kanya, «Sapat sa iyo ang aking biyaya, sapagkat ang kapangyarihan ay nagiging ganap sa kahinaan.» Pagkatapos ay sinabi niya, «Alang-alang kay Cristo, kuntento ako sa mga kahinaan, mga pang-iinsulto, mga paghihirap, mga pag-uusig, at mga kapahamakan, sapagkat kapag ako ay mahina, saka ako malakas.» Ito ang susi sa espirituwal na buhay. Nagpapasakop tayo sa biyaya ng Diyos, tinatanggap natin na lilipas ang mga pagsubok sa buhay na ito, at nananalig tayo na mabubuhay tayong kasama ng Diyos sa walang hanggan. Kung aasa tayo sa sarili nating mga kakayahan at gawa upang makapasok sa saklaw ng Diyos, mawawalan ng bisa sa atin ang biyaya at tayo ang mawawalan.